
.
.
Ik heb het zo verschrikkelijk druk, dat elke keer wanneer ik even achter de pc kruip om uit te rusten en her en der een blog te bezoeken.....ik het gevoel heb op het bal van de prins te zijn....en zo dadelijk slaat de klok en dan moet ik er als Assepoester vandoor...om niet betrapt te worden:
* in hele mooie kleren
* met een lieflijke glimlach
* schoon en fris en met een lichte zweem van parfum
* ready for love
* kalm en gereserveerd
* mooi en zacht
* niets - doende
* aangemoedigd door de fee
* betoverend
.....................
.
.
Er gebeurt hier zo veel; het is een af- en aan van happenings. Mijn oudste zoon is terug thuis komen wonen dit weekend na vier jaar in Arnhem, waar hij nu gaat afstuderen aan Larensteyn; intussen moet hij een afstudeerstage doen bij de gemeente Den Haag, iets dat hij graag doet.
Van onze dochter kreeg ik vorige een telefoontje, dat ze naar huis komt. Ze maakt haar zes maanden dus niet af.
Nu Joyce, haar vriendin van hier daar naar toe is gereisd, en ze samen een heerlijke vakantie doorbrengen in Thailand, realiseert ze zich dat haar geld er vliegensvlug doorheen gaat, dat ze haar doelen heeft bereikt en dat ze naar huis wil komen.
Het was allemaal erg emotioneel. Terwijl we hier nog volop in de verbouwing zitten, moet ik alweer met het volgende rekening houden en voorbereidingen treffen om har hier goed te ontvangen.
Zo ben ik aan het sjouwen, aan het schoonmaken, aan het schilderen, aan het plannen, aan het wassen, aan het inkopen doen, aan het koken en weer opruimen.
En het is zo nodig dat het weer beter wordt, zodat de katten en de hond weer gewoon vele uren in de tuin gaan in plaats van rond me heen te draaien en te eisen dat ze gevoed worden of eruit gelaten en er weer in gelaten.
Van deze hele twee jaren waarin we nu bezig zijn aan een metamorfose - waar nooit een einde aan komt door telkens gewijzigde plannen van de volwassen kinderen - leer ik beslist wel één ding: als onze dierentuin is uitgestorven, begin ik nooit meer aan huisdieren. Het is welletjes. Van al die jaren dat ik getrouwd ben en dus een eigen huishouding voer, zijn er altijd katten en honden en vogels geweest. Schilpadden, konijnen....FINITO....Wij vonden dat kinderen met dieren moeten opgroeien, maar ze zijn geen kinderen meer. We hebben honden gered van verschrikkelijke omstandigheden: we hebben goed gedaan en veel liefde van ze ontvangen, maar ik wil er gewoon niet langer voor zorgen.
Ik wil een schoon en veel veel minder bewerkelijk huishouden.
Dat mag ik verlangen...ik zal er naar streven.
Ik heb geen zin meer om te bloggen !
Ik heb geen zin meer om met mijn brein in die pc te hangen; ik word er suf van. Het kost te veel tijd. Ik heb van die vlagen, dan schrijf en plaats ik veel, want dan ben ik geïnspireerd. Maar het komt zelfs voor dat ik overdag of 's nachts nog eens nadenk over andere blogs en dus andere ladies met hun wel en wee en dat is eigenlijk te veel van het goede. Iedereen is heel lief; we kunnen elkaar goed steunen...ik ben in maart vorig jaar begonnen toen ik bij toeval een blog ontdekte. Ik wilde het ook kunnen. Ik kan het nu, denk ik. Het gaat nu eigenlijk nog maar om redaktie voeren: welk soort blog wil ik. Er zijn dames, die de kleinste prullaria uit hun eigen huis er op zetten; er zijn er haar kinderen er op zetten; er zijn er, die leuke dingen en evementen uit haar omgeving plaatsen, er zijn er van interieurdesign. Ik ben zelf eclectisch: ik zet er van alles en nog wat op. Vooral voor mij leuke plaatjes. Een poosje geleden wilde ik er een gedichten blog van maken. Daar is geen interesse voor, dus dan maar niet. Ik wilde er ook eens een kritische blog van maken, maar dan komt er ook geen reactie. Schrijf ik nu voor reacties, om te kunnen communiceren, of meer als een dagboek ?
Als het een dagboek is, dan laat ik wel heel erg veel weg en leert niemand mij ooit kennen en kan ik ook niet vrijuit schrijven.
Het hoeft ook geen soort tijdschrift te worden....ik hoef niet zelf een soort journalist te zijn natuurlijk....
Dus: een thema blog is het niet geworden. Ik heb ook nog mijn Xanga blog, dat is toch anders, maar daarmee raak ik dan weer in disdussies en debatten verzeild, wat heel erg leuk en spannend is als tijdverdrijf, maar geen zoden aan de dijk zet.
Ik kan proberen om disciplinair en matig te zijn en stipt iedere week één post te maken.
ik hoopte, dat mijn vriendinnen en mijn familie het leuk zouden vinden om mijn leven een beetje te volgen en dat zij dan ook in het dagelijks leven eens zouden laten merken: jij bent met leuke dingen bezig...daar geniet ik van..het is leuk om jou te kennen. Niks ! Voor wie niet zelf blogt is het volgen van een blog gewoonweg te veel moeite. Het bloggen heeft echt niet het ouderwetse schrijven van brieven vervangen en ook niet het telefoongesprek, het bezoekje. Het draagt niet bij tot meer en hartelijke betrokkenheid in kleine kring. Daarin ben ik teleurgesteld.
Het heeft dus niet zo veel zin om je zo in te spannen een leuk blog te maken...zeker niet als het dagelijkse leven toch al te veeleisend is.
Ik wilde heel graag dat je met je pc méér kan doen dan je financiën je mails: dat kan dus, dat heb ik wel geleerd nu en gezien ook.
Of ik doorga met bloggen staat nu eigenlijk ter discussie.
Ik word er suf van, een beetje computer-gericht...dat voelt als afgesloten zijn...
Alsof je te lang in de boeken zit....zo zit je nu dan te lang in je pc...
Het is avond; er is door mij gekookt, de heren hebben gegeten, ik heb opgeruimd, ze zijn hun ding gaan doen, ik type dit...ik voel alweer die suffe kop opkomen, dus ga ik maar weer stoppen. Het is ook zo erg winter al weken: als het wat beter is, dan is het waterig koud...maar één ding is zeker: ik moet er véél meer uit...hup, de hei op...lopen !
.